Μια γυναίκα έχασε σήμερα τη ζωή της στη Λαϊκή Αγορά του Αγίου Δημητρίου. Ήταν θέμα χρόνου. Στο σημείο εκείνο, κάθε Σάββατο πρωί, γίνεται το αδιαχώρητο. Οχήματα, δίκυκλα, πεζοί, σε ένα απίστευτο συνονθύλευμα μεγάλης επικινδυνότητας.
Η λαϊκή αγορά θα πρέπει να φύγει από εκεί.
Εκτός από την επικινδυνότητα του σημείου, είναι και ντροπή. Δίπλα στο Κοιμητήριο… Σε ένα χώρο ιερό. Είναι ντροπή.
Είναι ντροπή και αισθητικά. Ο χώρος αυτός θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα καλαίσθητο πάρκο, χώρο πρασίνου, όπως αρμόζει σε μια περιοχή Κοιμητηρίων. Σαν συνέχεια και προέκταση αυτών των ιερών χώρων.
Κάποια χρόνια πριν, κάποιες λειτουργίες της πόλης χωροθετήθηκαν καλώς ή κακώς, όπως και όπου χωροθετήθηκαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι χωροθετήθηκαν σωστά. Ούτε ότι θα πρέπει να παραμένουν εις το διηνεκές ως δεδομένο.
Θα πρέπει, ο Δήμος που έχει την αρμοδιότητα, να αναζητήσει άλλους χώρους, πιο καλά οργανωμένους, πιο ασφαλείς και – γιατί όχι – πιο καλαίσθητους για τις λαϊκές. Προσβάσιμους και με όμορφες και ομοιόμορφες κατασκευές και με τις απαραίτητες υποδομές. Κάτι που θα εξυπηρετεί και θα ικανοποιεί και τους παραγωγούς και τους καταναλωτές. Μια υπαίθρια αγορά με προδιαγραφές, που θα μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς για ντόπιους και επισκέπτες.
Είναι μια συζήτηση που πρέπει κάποια στιγμή να ξεκινήσει.
Κατανοώ ότι με τόσα άλυτα προβλήματα που έχει η πόλη της Ρόδου, το πού θα γίνονται οι λαϊκές, να βρίσκεται πολύ χαμηλά στην ατζέντα των προτεραιοτήτων (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια ατζέντα κι ότι δεν βαδίζουν στη λογική του βλέποντας και κάνοντας και ό,τι ήθελε προκύψει, όπου μας βολεύει, άναρχα και χωρίς σχέδιο).
Όμως τώρα, με έναν άνθρωπο να χάνει τη ζωή του στο σημείο, ίσως δοθεί το έναυσμα να ξεκινήσει και αυτή η συζήτηση. Αυτή η ντροπή, αυτή η τριτοκοσμική κατάσταση, πρέπει να λάβει τέλος. Κι αν δεν ενδιαφέρει η αισθητική και η λειτουργικότητα, ας ληφθεί υπόψιν, τουλάχιστον, η ασφάλεια.