Ζούμε σε μια εποχή όπου μια διαφορετική άποψη αρκεί για να γίνεις στόχος προσωπικών επιθέσεων, ύβρεων και οργανωμένης απαξίωσης. Τους πολίτες, λοιπόν, τους καταλαβαίνω.
Αυτό που αδυνατώ να καταλάβω είναι κάτι άλλο. Όταν την ανωνυμία επιλέγουν αιρετοί της διοίκησης.
Αλήθεια… τι φοβάται ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος; Να υπογράψει τη γνώμη του;
Να υπερασπιστεί δημόσια όσα πιστεύει; Ή μήπως είναι πιο εύκολο να σχολιάζει πίσω από ένα «ανώνυμος» ή ένα ψευδώνυμο;
Ο αιρετός δεν είναι απλός χρήστης των social media. Εκπροσωπεί έναν θεσμό. Η ευθύνη του λόγου του δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Η ανωνυμία είναι δικαίωμα του πολίτη. Όχι άλλοθι για όσους έχουν εκλεγεί να λογοδοτούν δημόσια.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, λέει πολλά για την ποιότητα της δημόσιας ζωής που κάποιοι έχουν επιλέξει να υπηρετούν.