«Δεν υπάρχουν ζωές “πρώτης” και “δεύτερης” κατηγορίας στην άσφαλτο. Κάθε τροχαίο αφήνει πίσω του τον ίδιο πόνο. Απλώς κάποια μας σοκάρουν περισσότερο επειδή είναι πιο… “θεαματικά”.
Αλλά οι ζωές που χάνονται στην άσφαλτο δεν αποκτούν αξία ανάλογα με το πόσο “viral” γίνεται το τροχαίο. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αξιολογείται με όρους “θεάματος”.
Δεν μας εξοργίζει πάντα η απώλεια ζωής. Συχνά μας εξιτάρει το “στόρι” γύρω από αυτήν. Το πειραγμένο αυτοκίνητο, η ταχύτητα, η κοινωνική αναγνωρισιμότητα του οδηγού, οι εικόνες, η δραματικότητα του περιστατικού.
Της Ρένας Παυλάκη
Ενώ ο μεθυσμένος που σκοτώνει έναν άνθρωπο και γίνεται μια μονόστηλη είδηση δύο ημερών και μετά τίποτα…
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος δεν έχει δικαίωμα να οργίζεται για το συγκεκριμένο δυστύχημα που έχει συγκλονίσει την τοπική κοινωνία. Έχει. Και πολύ φυσιολογικά.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: Γιατί δεν οργιζόμαστε το ίδιο κάθε φορά;
Στο σημερινό μου σχόλιο στο “Πρωινό Xpress” μίλησα για την επιλεκτική ευαισθησία, την οργή του διαδικτύου, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δικαιοσύνη και τη δημόσια σταύρωση και – εν τέλει – την υποκρισία με την οποία συχνά αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη απώλεια.