Η μεγαλύτερη επιτυχία του έργου στον κόμβο του αεροδρομίου δεν είναι να αρέσει σε όλους. Είναι ότι έκανε τους ανθρώπους να αλλάξουν οπτική. Να θυμηθούν. Να ψάξουν. Να συζητήσουν για την ιστορία, τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους. Από τη στιγμή που άνοιξε αυτή η συζήτηση, το έργο έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του
Της Ρένας Παυλάκη
Φωτίστηκε, λοιπόν! Το εικαστικό έργο που κοσμεί πλέον τον κόμβο Κ1 στο αεροδρόμιο της Ρόδου πήρε την τελική του μορφή και απέκτησε τη δική του λάμψη. Ένα έργο εμπνευσμένο από τη Νίκη της Ρόδου, αφιερωμένη στη Σαμοθράκη — γιατί αυτό θα έπρεπε να είναι το όνομά του, σύμφωνα με τον δημιουργό του.
Τις τελευταίες ημέρες, από τη στιγμή που δημοσιεύθηκαν οι πρώτες μακέτες μέχρι και τη χθεσινή φωτοαγώγηση, παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τη συζήτηση που έχει ανάψει. Από τη μία, ο κόσμος που περνούσε χθες με τα αυτοκίνητα, έβλεπε το αποτέλεσμα, χαμογελούσε, χειροκροτούσε και φώναζε «μπράβο». Άνθρωποι που επιχαίρουν γιατί, επιτέλους, έγινε κάτι διαφορετικό που αναβαθμίζει την αισθητική μας. Από την άλλη, η κλασική γκρίνια, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με ενστάσεις, διαφωνίες και το μόνιμο παράπονο: «Γιατί η Νίκη και όχι ο Κολοσσός;»
Ας το ξεκαθαρίσουμε: ο καθένας έχει δικαίωμα στην άποψή του. Αλλά, αλήθεια, γιατί πρέπει σώνει και καλά να εγκλωβιζόμαστε στον Κολοσσό; Τον Κολοσσό τον έχουμε δεδομένο. Τον έχουμε εμπεδώσει στα πέρατα της οικουμένης, είναι ταυτισμένος με το όνομα της Ρόδου. Δεν έχει ανάγκη από περαιτέρω συστάσεις. Μας πειράζει, λοιπόν, να αναδείξουμε και κάτι ακόμα; Μας ενοχλεί να μάθει ο κόσμος ότι ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της παγκόσμιας γλυπτικής, η Νίκη της Σαμοθράκης που δεσπόζει στο Λούβρο, είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη ροδιακή γλυπτική σχολή και με την περίοδο κατά την οποία η Ρόδος βρισκόταν στο απόγειο της ακμής της; Μας προσθέτει ή μας αφαιρεί ως τόπο;
Η Νίκης της Σαμοθράκης δεν αφαιρεί τίποτα από τον Κολοσσό. Προσθέτει όμως κάτι στη Ρόδο.
Και για να απαντήσω και σε επιχειρήματα που διαβάζω δεξιά και αριστερά («αν το μάρμαρο ήταν από τη Λίνδο ή την Πάρο», «αν ξέρουμε ποιος το έκανε»): Για τον Κολοσσό είμαστε σίγουροι; Επειδή έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα ότι στεκόταν με ανοιχτά τα πόδια στην είσοδο του λιμανιού —μια εικόνα που ανήκει καθαρά στο συλλογικό φαντασιακό— μας είπε κανείς ότι ήταν έτσι; Όχι βέβαια.
Αλλά δεν είναι εκεί το ζητούμενο. Το πραγματικό, το τεράστιο κέρδος από αυτή την ιστορία είναι ότι ξανασυνδεόμαστε με την ιστορία μας. Η Νίκη της Σαμοθράκης έρχεται να ενισχύσει το ιστορικό, πολιτιστικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο της Ρόδου, θυμίζοντάς μας την εποχή της μεγάλης ακμής του νησιού μας στην ελληνιστική περίοδο, όταν η Ρόδος ήταν ο φάρος του τότε γνωστού κόσμου.
Από τη στιγμή που άνοιξε αυτή η συζήτηση, το έργο έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.
Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό κέρδος είναι ότι, από τον περασμένο Μάρτιο που το Περιφερειακό Συμβούλιο έλαβε την απόφαση, ανοίξαμε μια μεγάλη κουβέντα. Συζητάμε για τέχνη, για πολιτισμό, για τη γλυπτική, για την ιστορία μας. Μέχρι και πρόταση από τον αθλητικό σύλλογο «Δωριέα» είχαμε για μετονομασία του αεροδρομίου σε «Δωριεύς» για την ανάδειξη της δωρικής κληρονομιάς της Ρόδου. Δεν μπαίνω στην ουσία της πρότασης, στέκομαι όμως στο γεγονός: Επιτέλους συζητάμε για τα ανώτερα. Για τα σημαντικά.
Αφήνουμε για λίγο πίσω μας τη μιζέρια και την παρακμή των τελευταίων ετών, που δυστυχώς τείνει να περάσει στο πετσί μας και να γίνει κανονικότητα. Είναι καιρός να αλλάξουμε νοοτροπία και να βάλουμε την αισθητική του δημόσιου χώρου στις προτεραιότητές μας. Η πρωτοβουλία της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και η δέσμευση του Γιώργου Χατζημάρκου ότι κάθε κόμβος θα αποκτήσει τη δική του εικαστική ταυτότητα, είναι το πρώτο βήμα για να το «πάρουμε αλλιώς».
Και αν αυτή η πρωτοβουλία αποτελέσει την αρχή μιας νέας αντίληψης για τον δημόσιο χώρο, αν ακολουθήσουν και άλλες παρεμβάσεις που θα συνδέουν τη Ρόδο με την ιστορία, τον πολιτισμό και την τέχνη της, τότε το κέρδος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα εντυπωσιακό γλυπτό σε έναν κυκλοφοριακό κόμβο.
Αρκετά πια με την “κουλτούρα του τίποτα”. Αρκετά με τα χειροκροτήματα επειδή έκλεισαν δυο λακκούβες (αν υποθέσουμε) και γιατί έριξαν δύο μέτρα άσφαλτο. Αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτό είναι το μόνο που μας αξίζει, με γεια τους και χαρά τους. Αλλά ας αφήσουν εμάς τους υπόλοιπους έξω από αυτή τη λογική της μιζέριας. Εμείς θέλουμε να σηκώνουμε το βλέμμα λίγο πιο πάνω από το πεζοδρόμιο, Δικαιούμαστε και μπορούμε να κοιτάζουμε ψηλότερα.
Πηγή :realvoice995.gr