Έχουμε πει και έχουμε γράψει πολλές φορές, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά στην ελληνική δισκογραφία. Βλέπουμε κυκλοφορίες να οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στον κουβά. Σοβαρά ονόματα να μην καταφέρνουν να κάνουν επιτυχία. Νέες κυκλοφορίες που δεν καταφέρνουν να παραμείνουν στα ραδιόφωνα γιατί απλά δεν τις ζητάει ο κόσμος.
Το γεγονός ότι αρκετοί Έλληνες καλλιτέχνες δυσκολεύονται εμπορικά δεν οφείλεται σε έλλειψη ταλέντου, αλλά σε ένα συνδυασμό δομικών παραγόντων της αγοράς. Κορεσμός σε στελέχη, πρόσωπα που προφανώς δεν έχουν να δώσουν τίποτα άλλο στη δισκογραφία, αλλά επιμένουν να οδηγούν καλλιτέχνες στον κάδο των αχρήστων;
Η επιτυχία ενός τραγουδιού είναι ένας συνδυασμός συγχρονισμού, μάρκετινγκ και καλλιτεχνικής αξίας. Η ύπαρξη ενός εξαιρετικού κομματιού δεν αρκεί. Η έλλειψη σωστού μάρκετινγκ ή στρατηγικής προώθησης στις πλατφόρμες μπορεί να το αφήσει στην αφάνεια.
Το παρεάκι των γνωστών κολλητών συνθετών που αυτό πρέπει να γράφει και κανένας άλλος. Τι σημαίνει μια κυκλοφορία ενός νέου τραγουδιού που δεν βρίσκει ανταπόκριση στον κόσμο; Χρήματα στα σκουπίδια, είτε αυτά τα πληρώνει η εταιρεία είτε ο Καλλιτέχνης. Στην ουσία η μηδενική ευκαιρία σε νέους δημιουργούς. Χαρακτηριστικό στοιχείο το παράδειγμα της Κατερίνας Λιόλιου με την Panik Records. Ο Γιάννης Φακίνος, ένα νέο παιδί που η Κατερίνα του έδωσε την ευκαιρία και εκείνος την έφτασε στην κορυφή προκαλώντας οργασμό επιτυχιών.
Η Περίπτωση του Γιάννη Φακίνου δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση. Σήμερα η δισκογραφική εταιρέια PANIK RECORDS βρίσκεται στο Official IFPI Airplay Chart με 12 τραγούδια.
Γιατί άραγε; γιατί είναι μάγκας ο Αρσενάκος και καραμπουζούκλής; ή μήπως γιατί έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται με την ομάδα του την επιτυχία και το σουξέ; Οι ομάδες κάνουν την διαφορά και όχι το κονκλάβιο των λίγων και των εκλεκτών που γλείφουν.