Την θυμάστε την ταινία Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες στον ελληνικό κινηματογράφο; Η ταινία αποτελεί μια κρητική παραλλαγή του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας», όπου μια πολυετής βεντέτα χωρίζει τους Φουρτουνάκηδες από τους Βροντάκηδες. Η Κατερινιώ Φουρτουνάκη ερωτεύεται τον Μανούσο Βροντάκη.
Βαρίδι που εκνευρίζει τον Νίκο Ανδρουλάκη. Γλύψε από εδώ γλύψε από εκεί σου λέει που θα πάει θα με δούνε και μένα. Στην Πολιτική δεν πέτυχε τίποτα. Κλάμα, παρακάλι και οργασμός υποσχέσεων. Στο τέλος κάθεται πάλι στον πάγκο. Πάγκο γιατί οι πολίτες του νησιού ξέρουν ότι δεν έχει καμία ικανότητα να προσφέρει έργο. Δεν έχει εμπειρία το παιδί.
Η τοπική αυτοδιοίκηση και η εκπροσώπηση των νησιών απαιτούν βαθιά γνώση, εκείνος μένει πάντα στην ίδια τάξη. Η μέχρι τώρα πορεία του κ. Κουνάκη δείχνει ότι η πολιτική του βαρύτητα δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεπεράσει το επίπεδο ενός προσεγμένου προσωπικού μάρκετινγκ. Με λίγα λόγια προσπαθώ να πουλήσω παπάντζα αλλά ρε γαμώτο δεν αγοράζει κανείς.
Όλα για την φωτογραφία γίνονται παιδιά. Η πολιτική του δραστηριότητα αναλώνεται υπερβολικά σε δημόσιες σχέσεις και φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αντί για τη συγκρότηση ολοκληρωμένων προτάσεων, επιλέγει την εύκολη, επιφανειακή κριτική που στοχεύει αποκλειστικά στη δημιουργία εντυπώσεων. Σύγχρονος ουρακοτάγκος, που αν κάνει κριτική στο Μητσοτάκη θα του πούνε μπράβο, αλλά συνήθως παίρνει το βραβείο τις ανοιχτής παλάμης.
Αυτός ο άνθρωπος θέλει να γίνει βολευτής, γιατί βουλευτής δεν θα γίνει ποτέ. Η Βουλή θέλει σοβαρότητα και όχι κακομαθημένους νεαρούς του φαίνεσθε.
Γελάει η κοινωνία μαζί του γελάμε και εμείς.