Οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες που σήμερα υπάρχουν στην Ελληνική Δισκογραφία είναι ανεγκέφαλοι. Για αυτό και κάθε τραγούδι το οποίο βγάζουν πηγαίνει κουβά. Ναι ξέρω και κατανοώ ότι θα αρχίσουν τα τηλέφωνα και τι είναι αυτά που γράφεις… ξέρω πάρα πολύ καλά τι γράφω.
Πολύς ο ντόρος για την κακομοίρα, την αδικοχαμένη και κατατρεγμένη Ζόζεφιν. Ναι, ναι που την εξαφάνισαν, που την αφάνισαν, που τέλος πάντων δεν την είδαμε στα φετινά VMA.
Όταν η αυλή σου καθορίζει το μέλλον και όχι ο εγκέφαλος σου που έχει πάψει να λειτουργεί είναι πλέον λογικό ότι περνάς στην αφάνεια. Όταν πιστέψεις ότι μόνη σου θα φτιάξεις μια σχολή που θα σε κάνει νούμερο ένα στην επιφάνεια τότε κάνεις λάθος.
Όταν είσαι σε ένα καράβι που σε έχει φτιάξει, σε έχει αναδείξει και σχεδιάζει κάθε σου βήμα με απόλυτη προσοχή, δεν κατεβαίνεις από αυτό για κανένα λόγο. Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς. Όταν κατέβεις από το καράβι συνήθως βρίσκεσαι να ψάχνεις μαλλιά να πιαστείς για να σωθείς μέσα στον ωκεανό. Το αποτέλεσμα είναι να πνιγείς μέσα σε μία κουταλιά νερό.
Παπαρίζου δεν μπορείτε να γίνετε όλες. Όσες το προσπάθησαν και όσες πάτησαν επάνω της όχι καριέρα δεν έκαναν αλλά πήγαν απευθείας στον κουβά. Η Βασίλισσα είναι στον θρόνο της και αγέρωχα κοιτά. Αναφέρομαι μόνο στη Eurovision.
Αν λοιπόν η επιλογή σου να κατέβεις από το καράβι αποδείχτηκε λάθος. Ρίξε την μυτούλα στο πάτωμα. Ο Χρόνος έδειξε ότι δίχως την ηγετική ομάδα της Panik Records και τον Γιώργο Αρσενάκο πας απευθείας στον κουβά.
Τα υπόλοιπα που γράφονται είναι για να γελάμε. Γελάμε πολύ όμως.
