Η επιστολή του
Απευθύνομαι σε όλους εκείνους τους «παλιούς» του ελληνικού τραγουδιού (ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ) που, αντί να λειτουργούν ως φάροι για τις επόμενες γενιές, έχουν επιλέξει τον ρόλο του φράχτη.
Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους που κάποτε είχαν τη δική τους πορεία, να βυθίζονται σήμερα στο κόμπλεξ τους κάθε φορά που ακούνε ένα νέο παιδί να ξεχωρίζει. Αντί να ανοίξετε δρόμους, αντί να προσφέρετε τη γνώση και τη στήριξη που θα έπρεπε να δίνει ένας ώριμος καλλιτέχνης, το μόνο που κάνετε είναι να προσπαθείτε να τους κλείσετε τις πόρτες.
Και ξέρετε κάτι; Όλη αυτή η προσπάθεια υπονόμευσης δεν κρύβει τίποτα άλλο παρά τη δική σας μιζέρια. Είναι ο τρόπος σας να κουκουλώσετε την ανασφάλεια και την αποτυχία σας να αποδεχτείτε ότι ο χρόνος κυλάει και οι εποχές αλλάζουν.
Ντροπή σας.
Θα έπρεπε να είστε οι πρώτοι που θα ενθαρρύνατε το καινούργιο, ειδικά από τη στιγμή που οι περισσότεροι από εσάς βιώσατε ακριβώς την ίδια τοξική συμπεριφορά στα δικά σας ξεκινήματα. Το να ανακυκλώνετε την ίδια κακία που κάποτε σας πλήγωσε, δεν σας κάνει «βετεράνους»· σας κάνει απλώς μέρος του προβλήματος.
Το ταλέντο δεν έχει ηλικία και η εξέλιξη δεν σταματά επειδή φοβάστε να την κοιτάξετε στα μάτια. Αφήστε τους νέους να πετάξουν. Η δική σας «αποτυχία» δεν είναι το ταλέντο των άλλων, αλλά ο τρόπος που επιλέγετε να συμπεριφέρεστε.