Εκεί που οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι εξέλεξαν τον Αλέξανδρο Κολιάδη για να «διώξει» τον Αντώνη Καμπουράκη, οι δύο πρώην άσπονδοι εχθροί αποφάσισαν να γίνουν… αυτοκόλλητοι. Το σλόγκαν «ΕΝΑ» της παράταξης Κολιάδη απέκτησε επιτέλους κυριολεκτική σημασία: έγιναν ένα, αγκαλιάστηκαν και μας άφησαν όλους με το στόμα ανοιχτό.
Η πολιτική αυτή «κωλοτούμπα» βγάζει μάτι για τους εξής λόγους:
- Ξέχασαν το βρίσιμο: Οι ίδιοι άνθρωποι που ανταλλάσσανε εξώδικα, κατηγορίες και πολιτικό «ξύλο» στις εκλογές, τώρα ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις για το «καλό του τόπου».
- Το «χρυσό» μοίρασμα: Η αντιπολίτευση, με πρώτο τον Νίκο Γερονικόλα, κάνει πάρτι φωνάζοντας για καθαρή «πολιτική συναλλαγή» και καρέκλες σε δημοτικές επιχειρήσεις (βλέπε ΔΕΡΜΑΕ).
- Η απόλυτη κοροϊδία: Οι δημότες που έτρεχαν στις κάλπες για να φέρουν την «αλλαγή», συνειδητοποιούν ότι η αλλαγή ήταν απλώς μια εσωτερική μετακόμιση γραφείων.
ΣΕΝΑΡΙΟ: «Η Νύχτα που η Ρόδος έγινε ΕΝΑ»
Τοποθεσία: Ένα σκοτεινό, πολυτελές γραφείο με θέα το Μανδράκι.
Πρόσωπα: Αλέξανδρος (ο νυν) και Αντώνης (ο πρώην).
Πρόσωπα: Αλέξανδρος (ο νυν) και Αντώνης (ο πρώην).
(Το σκηνικό ξεκινάει με τον Αλέξανδρο να βηματίζει νευρικά. Ο Αντώνης κάθεται σε μια δερμάτινη πολυθρόνα, κρατώντας ένα πούρο και χαμογελώντας με νόημα).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: (Ιδρώνει) Αντώνη, δεν πάει άλλο. Ο Γερονικόλας με κράζει, ο κόσμος φωνάζει για τα σκουπίδια, και η παράταξη «ΕΝΑ» έχει αρχίσει να θυμίζει… «ΜΙΣΟ». Χρειάζομαι βοήθεια.
ΑΝΤΩΝΗΣ: (Παίρνει μια τζούρα, χαλαρός) Αλεξανδράκο μου, στα έλεγα εγώ. Η διοίκηση θέλει στιβαρά χέρια, όχι ρομαντισμούς. Θυμάσαι τι μου έσουρνες στις προεκλογικές συγκεντρώσεις; Ότι θα φέρεις την «αλλαγή». Ε, πώς σου φαίνεται η αλλαγή τώρα;
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Έλα τώρα, περασμένα ξεχασμένα! Εκλογές είχαμε, έπρεπε να πω και καμιά κουβέντα να μαζέψω ψήφους. Τώρα όμως πρέπει να σώσουμε το καράβι. Λοιπόν, τι θες για να τα βρούμε και να πούμε ότι «γίναμε ένα»;
ΑΝΤΩΝΗΣ: (Σηκώνει το φρύδι) Κοίτα, εγώ έχω «διοικητική εμπειρία», το παραδέχεσαι πλέον έτσι δεν είναι; Θέλω να αναγνωριστεί η αξία μου. Και, μεταξύ μας, μια ΔΕΡΜΑΕ δεν θα με χαλούσε μέχρι το τέλος του ’26.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: (Πιάνει το κεφάλι του) Τη ΔΕΡΜΑΕ; Μα εκεί έχω βάλει δικό μου άνθρωπο! Αν τον διώξω τώρα για να βάλω εσένα, θα καταλάβουν όλοι ότι πέσαμε σε πολιτική συναλλαγή! Θα μας πάρουν με τις πέτρες!
ΑΝΤΩΝΗΣ: (Γελάει ειρωνικά) Σιγά μην καταλάβουν. Θα βγάλουμε μια ωραία ανακοίνωση. Θα πούμε ότι «η Ρόδος μάς ενώνει» και ότι κοιτάμε το «κοινό συμφέρον». Οι ψηφοφόροι ξεχνάνε γρήγορα, Αλέξανδρε. Μέχρι να το καταλάβουν, θα έχουμε γίνει… ΕΝΑ και αδιαίρετο!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: (Το σκέφτεται για 5 δευτερόλεπτα) Ξέρεις κάτι; Έχεις δίκιο. Ποιος τον ακούει τον Γερονικόλα. Φέρε τα χαρτιά να υπογράψουμε πριν το μετανιώσω!
(Οι δύο άνδρες δίνουν τα χέρια, αγκαλιάζονται σφιχτά και στο βάθος ακούγεται το τραγούδι “Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε”)