Δεν μάσησε τα λόγια του και δεν χαρίστηκε σε κανένα ο Περιφερειάρχης Γιώργος Χατζημάρκος. Ιδιαίτερα Αιχμηρός Στην ανάρτησή του, συνεχάρη τους διοργανωτές της πρωτοβουλίας, ενώ υποστήριξε ότι τα προβλήματα δεν οφείλονται πλέον στην έλλειψη τεχνολογικών λύσεων ή πόρων, αλλά σε ζητήματα διοίκησης, γραφειοκρατίας και πολύχρονων καθυστερήσεων που, όπως αναφέρει, εμποδίζουν κρίσιμες υποδομές να φτάσουν στο στάδιο της υλοποίησης.
“Θέλω να συγχαρώ θερμά το Ινστιτούτο “We Are Greece”, το ΤΕΕ κ τον Αντώνη Γιαννικουρή για την εξαιρετική πρωτοβουλία των “Rhodes Water Dialogues” για την Λειψυδρία κ την κατασκευή Αντιπλημμυρικών Εργων στα νησιά.
Στη δική μου παρέμβαση, επέλεξα να μην κρυφτώ πίσω από τις διαπιστώσεις για την κλιματική κρίση, αλλά να αναδείξω τις πραγματικές ευθύνες, θέτοντας δύο ξεκάθαρα και καίρια σημεία:
●Λειψυδρία: Με την τεχνολογία της αφαλάτωσης να είναι πλέον απόλυτα ώριμη και προσβάσιμη, η λειψυδρία στα νησιά μας δεν θα έπρεπε καν να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης. Το γεγονός ότι ακόμα το συζητάμε δεν είναι έλλειμμα πόρων, αλλά καθαρά θέμα κακής διοίκησης και κακής διαχείρισης.
●Αντιπλημμυρικά Έργα: Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα επικίνδυνο παράδοξο. Αντί η κατασκευή των αντιπλημμυρικών έργων να απλοποιείται λόγω της επείγουσας ανάγκης, οι διαδικασίες αδειοδότησής τους γίνονται όλο κ πιο πολύπλοκες κ δαιδαλώδεις. Χρειάζονται παράλογα πολλά χρόνια για να φτάσει ένα Αντιπλημμυρικό έργο στο στάδιο κατασκευής του. Από την δημοπράτηση της μελέτης, την μελέτη την ίδια κ την αδειοδότηση, ο χρόνος κυλά σαν να μην έχουμε ανάγκη το έργο αλλά να κινούμαστε στην κάλυψη μιας πολυτέλειας. Ακόμα κ όταν αδειοδοτηθεί το έργο, κινδυνεύει να καταστεί ανεπίκαιρο απο τις λυσσαλέες δικαστικές επιθέσεις-προσφυγές που μπορεί να δεχθεί όπως, δυστυχώς, η πλειοψηφία των περιβαλλοντικών έργων. Οδεύουμε στο να θεωρούμε κανονικότητα οτι το “κανένα περιβαλλοντικό έργο” προστατεύει το περιβάλλον! Οπως, οδεύουμε στα να θεωρούμε ιερό δικαίωμα την ακύρωση των υποδομών που η κοινωνία έχει ανάγκη!
Εχουμε παράδειγμα αντιπλημμυρικού έργου που κινδύνευσε να ακυρωθεί με επιχείρημα την “οπτική όχληση”! Εχουμε παράδειγμα περιβαλλοντικού έργου που πέρασε 9 χρόνια στα δικαστήρια μέχρι να αποδειχθεί τελεσίδικα ότι μελετήθηκε σωστά. Τι συνέβη εν τω μεταξύ; Η μελέτη χρειάζεται επικαιροποίηση και ο προϋπολογισμός εκτοξεύθηκε. Κάποιοι φόρτωσαν στην πλάτη της κοινωνίας εκατομμύρια ευρώ και της στέρησαν για μία δεκαετία το έργο που είχε ανάγκη. Και κανείς δεν απολογείται. Μόνο η διοίκηση βάλλεται, γιατί το ιερό δικαίωμα των αυτοαποκαλούμενων ευαίσθητων είναι στο απυρόβλητο.