Διαβάζω εδώ και μέρες όσα γράφονται για το έργο που τοποθετήθηκε στον νέο κόμβο του αεροδρομίου.
Και μου κάνει εντύπωση πως πολλές φορές στεκόμαστε τόσο πολύ σε αυτό που θα κάναμε εμείς διαφορετικά, που ξεχνάμε να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα.
Για μένα το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι κάποιοι επέλεξαν να αξιοποιήσουν έναν δημόσιο χώρο με έναν τρόπο που προκαλεί συζήτηση. Που βάζει την τέχνη στο κάδρο. Που κάνει τον κόσμο να σταθεί, να παρατηρήσει, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.
Προσωπικά θα ήθελα να βλέπω πολύ περισσότερες τέτοιες παρεμβάσεις. Σε πλατείες, πεζόδρομους, δημοτικούς δρόμους, γειτονιές. Δημόσιους χώρους που σήμερα περνάμε βιαστικά χωρίς να μας αφήνουν καμία εικόνα και καμία σκέψη.
Άλλωστε αν γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω, θα θυμηθούμε εποχές όπου οι δρόμοι μας ήταν γεμάτοι από τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες και εμπορικά σήματα. Εκείνες οι εικόνες θεωρούνταν φυσιολογικές. Ελάχιστοι αναρωτιούνταν τι προσέφεραν στην αισθητική και την ταυτότητα του τόπου.
Σήμερα συζητάμε για ένα έργο τέχνης.
Και μόνο αυτό κάτι λέει.
Η διαφωνία είναι αναφαίρετο κομμάτι κάθε δημόσιας παρέμβασης. Η πρόοδος όμως γεννιέται όταν, παρά τις διαφωνίες, κάποιοι αποφασίζουν να κάνουν το επόμενο βήμα.
Γι’ αυτό κρατώ το θετικό. Κρατώ ότι κάποιοι σκέφτηκαν έξω από τα συνηθισμένα. Ότι τόλμησαν να προτείνουν κάτι διαφορετικό. Ότι προτίμησαν να δημιουργήσουν αντί να μείνουν θεατές.
Μπράβο λοιπόν σε όσους αγαπούν τον τόπο τους και το δείχνουν με πράξεις. Ακόμη κι όταν γνωρίζουν πως η ευκολότερη επιλογή θα ήταν να μην κάνουν τίποτα