Υπάρχουν μερικά πράγματα σε αυτόν τον κόσμο που είναι ανθεκτικά στα πάντα: οι κατσαρίδες μετά από πυρηνική καταστροφή, τα πλαστικά καλαμάκια στον βυθό της θάλασσας και ο Δημήτρης Ζανετούλλης στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΡ.
Η περίπτωση του συγκεκριμένου κυρίου έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της πολιτικής γραφικότητας και έχει περάσει σφαίρα στη σφαίρα του απόλυτου πολιτικού θράσους. Τον διέγραψαν; Ναι. Του είπαν ότι δεν εκπροσωπεί κανέναν πλέον; Ναι. Τον πήραν με τις πέτρες οι πρώην σύντροφοί του; Ναι.
Αλλά ο κ. Ζανετούλλης εκεί. Εκεί, γαντζωμένος, λες και η καρέκλα της ΔΕΥΑΡ είναι οικογενειακό κειμήλιο που του άφησε η προγιαγιά του με διαθήκη.
Το «Κόλπο του Στρουθοκαμήλου» και η χαμένη αξιοπρέπεια
Ας μιλήσουμε με ονόματα και με τη γλώσσα της αλήθειας: η στάση του είναι μια ξεκάθαρη, ξεδιάντροπη προσβολή προς τους ψηφοφόρους της Ρόδου. Ο Νίκος Γερονικόλας το ξεμπρόστιασε το παραμύθι: ο άνθρωπος απέφευγε να ανεξαρτητοποιηθεί μόνος του σαν ο διάολος το λιβάνι. Γιατί; Μα για να μην χάσει το «στασίδι» και τα προνόμια της ΔΕΥΑΡ.
Είναι να απορεί κανείς με το μέγεθος του εγωισμού και της πολιτικής τσίπας. Όταν σε διώχνουν από την πόρτα, το να προσπαθείς να μπεις από το παράθυρο κρατώντας μια σφραγίδα και ένα Δ.Σ. δεν σε κάνει «αγωνιστή». Σε κάνει απλώς το απόλυτο ανέκδοτο των καφενείων του νησιού. Τι ακριβώς φοβάται αν χάσει τη θέση; Μήπως πάθει στερητικό σύνδρομο αν δεν βλέπει τους σωλήνες της ύδρευσης κάθε εβδομάδα; Ή μήπως το νερό της Ρόδου έχει κάποια μαγική ιδιότητα που προκαλεί ακατάσχετη λιποθυμία αν απομακρυνθείς από το ταμείο της επιχείρησης;
Ένας «πολιτικός λαθρεπιβάτης» σε ξένο τρένο
Το νομικό και πολιτικό θέατρο που παίζεται στην πλάτη των Ροδιτών είναι εξοργιστικό. Ένας άνθρωπος που δεν έχει πλέον καμία πολιτική νομιμοποίηση, που δεν εκπροσωπεί την παράταξη με την οποία εκλέχθηκε, κάθεται και κουνάει το δάχτυλο, οχυρωμένος πίσω από γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και νομικά τερτίπια. Συμπεριφέρεται ως πολιτικός λαθρεπιβάτης, που μπήκε στο τρένο με το εισιτήριο του Γερονικόλα, του ακύρωσαν το εισιτήριο, κι αυτός κλειδώθηκε στην τουαλέτα του βαγονιού και αρνείται να κατέβει.
Αυτή η εμμονή με την «καρέκλα» δεν είναι απλώς γελοία, είναι επικίνδυνη για τους θεσμούς. Δείχνει μια νοοτροπία ιδιοκτησίας της δημόσιας περιουσίας. Κύριε Ζανετούλλη, η ΔΕΥΑΡ δεν είναι το προσωπικό σας οικόπεδο, ούτε η καρέκλα σας έχει γραμμένο το όνομά σας με χρυσά γράμματα.
Καλέστε την Πυροσβεστική!
Το σίριαλ έχει κακοφορμίσει και η τοπική κοινωνία έχει σιχαθεί το θέαμα. Αν ο Δήμος Ρόδου δεν μπορεί να βρει το νομικό εργαλείο για να τον στείλει σπίτι του, προτείνουμε εναλλακτικές, πιο δραστικές λύσεις:
- Να επιστρατευτεί η Πυροσβεστική με ειδικό διασωστικό ψαλίδι για να τον ξεκολλήσει από το κάθισμα.
- Να του κάνουν δώρο μια καρέκλα γραφείου για το σπίτι του, μήπως και του περάσει το ψυχολογικό κενό.
- Να κοπεί το νερό στο γραφείο του – αφού τόσο αγαπάει τη ΔΕΥΑΡ, ας ζήσει την εμπειρία της λειψυδρίας.
Μαζέψτε τον, λοιπόν, γιατί η υπομονή των πολιτών έχει εξαντληθεί. Η Ρόδος βουλιάζει από προβλήματα κι εμείς ασχολούμαστε με το πολιτικό πείσμα ενός ανθρώπου που αρνείται να καταλάβει ότι η παράσταση γι’ αυτόν τελείωσε και τα φώτα έσβησαν. Ώρα να αδειάζετε τη γωνιά, κ. Ζανετούλλη.