Για ακόμα ένα καλοκαίρι, η Ρόδος βρίσκεται στο επίκεντρο της τουριστικής κίνησης, αλλά και μιας ατέρμονης συζήτησης για την εικόνα που εκπέμπει. Η πρόσφατη σύμβαση-μαμούθ για την αποκομιδή απορριμμάτων παρουσιάστηκε από τη δημοτική αρχή ως η οριστική λύση που θα μεταμόρφωνε το νησί. Ωστόσο, η πραγματικότητα στους δρόμους, στις γειτονιές και σε αρκετές ακτές, όπως η παραλία Ζέφυρος, απέχει δραματικά από τις επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Το βασικό ερώτημα που πλανάται ανάμεσα στους δημότες είναι απλό: Πώς γίνεται να πληρώνουμε μία από τις ακριβότερες υπηρεσίες καθαριότητας στην ελληνική αυτοδιοίκηση και ταυτόχρονα η καθημερινότητα να παραμένει πνιγμένη στα προβλήματα;
Η κριτική που ασκείται στη δημοτική αρχή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά βασίζεται σε αριθμούς που προκαλούν ίλιγγο. Σύμφωνα με υπομνήματα και καταγγελίες συλλογικών φορέων, το ετήσιο κόστος της καθαριότητας μέσω των ιδιωτικών αναθέσεων έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα υπερδιπλάσια από το λογικά αναμενόμενο για τις ανάγκες του νησιού. Όταν οι πολίτες καλούνται να χρηματοδοτήσουν με τα τέλη τους προγράμματα δεκάδων εκατομμυρίων, έχουν την απαίτηση να βλέπουν ένα νησί-πρότυπο. Αντίθετα, βλέπουν τις γνωστές καθυστερήσεις, τις εστίες υπερχείλισης κάδων και τις δικαιολογίες.
Το παράδειγμα της παραλίας Ζέφυρος είναι ενδεικτικό. Μια ανάσα από το κέντρο της πόλης και τη Νέα Μαρίνα, η ακτή αυτή συχνά διασώζεται χάρη στο φιλότιμο και τις εθελοντικές δράσεις της Rhodes Marina και της HELMEPA. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό, η επίσημη Διεύθυνση Καθαριότητας & Ανακύκλωσης του Δήμου να διαχειρίζεται προϋπολογισμούς εκατομμυρίων, αλλά η απομάκρυνση των απορριμμάτων και των πλαστικών από τις ακτές να επαφίεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την ευαισθησία των πολιτών.
-
- Στις λαϊκές γειτονιές της πόλης της Ρόδου
- Στις απομακρυσμένες κοινότητες και τις Δημοτικές Ενότητες
- Στις ελεύθερες, δημόσιες παραλίες όπου συχνάζουν οι ντόπιοι
