Λένε πως ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Στην περίπτωση όμως του ανεξάρτητου δημοτικού συμβούλου Ρόδου, Δημήτρη Ζαννετούλη, δεν κρύβεται με τίποτα και η μεγάλη του, η παντοτινή του αγάπη: η ΔΕΥΑΡ. Ξεχάστε τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, ξεχάστε τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα. Το νέο μεγάλο ειδύλλιο της εποχής μας παίζεται στις βρύσες και στους αγωγούς του νησιού.
Όλα ξεκίνησαν όμορφα και παραδοσιακά. Ο κ. Ζαννετούλης μπήκε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΡ ως εκπρόσωπος της παράταξης του Νίκου Γερονικόλα. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Μετά όμως ήρθε η ανεξαρτητοποίηση. Ο κ. Ζαννετούλης είπε «αντίο» στην παράταξη, άνοιξε τα φτερά του για νέες πολιτικές πολιτείες, αλλά κοίταξε πίσω του και είδε την καρέκλα της ΔΕΥΑΡ να τον κοιτάζει με παράπονο. Και πώς να την αποχωριστείς; Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι οι καρέκλες των δημοτικών επιχειρήσεων έχουν μια μαγική κόλλα που ενεργοποιείται μόλις ανεξαρτητοποιηθείς.
Η παράταξη του Γερονικόλα φώναζε, ζητούσε πίσω τη θέση, αλλά ο κ. Ζαννετούλης εκεί, πιστός στον έρωτά του. Γιατί, σου λέει, να αφήσω τη ΔΕΥΑΡ; Αφού το νερό είναι πηγή ζωής και η θέση στο Δ.Σ. πηγή πολιτικής ύπαρξης! Τι κι αν η πολιτική ηθική λέει πως όταν φεύγεις από ένα σπίτι, αφήνεις και τα κλειδιά που σου δάνεισαν; Στην τοπική αυτοδιοίκηση, αν αφήσεις το κλειδί, μπορεί να σου κόψουν το νερό.
Το σίριαλ της αντικατάστασής του κράτησε περισσότερο και από τις καθυστερήσεις στα έργα του δικτύου ύδρευσης. Κάθε συνεδρίαση και ένα νέο επεισόδιο, με τους υπόλοιπους να προσπαθούν να λύσουν τον γρίφο: πώς μετακινείται ένας σύμβουλος που έχει αναπτύξει συναισθηματικό δέσιμο με τη διοίκηση των αποχετεύσεων;
Το συμπέρασμα είναι ένα: Αν αγαπάς κάτι πραγματικά, μην το αφήσεις ποτέ να φύγει. Κι αν αυτό το κάτι είναι θέση σε Δ.Σ., κράτα το με νύχια και με δόντια, ακόμα κι αν όλο το δημοτικό συμβούλιο κάνει θόρυβο σαν χαλασμένο καζανάκι.