Από φαβορί για… κούπα, καταλήξαμε δέκατοι, χαμηλότερα κι από πέρυσι. Και βεβαίως άρχισε το γνώριμο ελληνικό σπορ του «φταίνε όλοι οι άλλοι». Οι επιτροπές. Η Ευρώπη. Οι άσχετοι. Οι στημένοι. Πάντα κάποιος άλλος.
Γράφει ο Χρήστος Σταθόπουλος.
Μόνο που χρειάζεται λίγη ψυχραιμία και λίγη ειλικρίνεια.
Γιατί ακούω τον Μιχάλη Μαρίνο να αμφισβητεί τις επιτροπές και αναρωτιέμαι: ο Μιχάλης Μαρίνος είναι μουσικός και δεν το ξέρουμε; Ή μήπως είναι παρουσιαστής και επίσης δεν το ξέρουμε; Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι περισσότερες επιτροπές αποτελούνται από ανθρώπους της μουσικής. Μπορεί να κάνουν λάθη; Προφανώς. Μπορεί να έχουν διαφορετικά κριτήρια; Εννοείται. Αλλά δεν γίνεται κάθε φορά που δεν βγαίνουμε πρώτοι να θεωρούμε ότι συνωμότησε ο πλανήτης.
Μήπως να ψάξουμε και λίγο τι δεν κάναμε καλά εμείς;
Μήπως φωνητικά δεν ήμασταν τόσο δυνατοί όσο πιστεύαμε;
Μήπως σκηνικά το πράγμα έγινε κάπως φλύαρο;
Μήπως χάθηκε η ουσία μέσα στην “ιδέα”;
Μήπως στα λίγα κρίσιμα δευτερόλεπτα του recap δεν πουλήσαμε σωστά το τραγούδι;
Γιατί αυτά είναι πραγματικές κουβέντες. Όχι το «μας έριξαν».
Και κάτι ακόμα. Ο μόνος που προσωπικά θεωρώ ότι δεν φταίει σε τίποτα είναι ο Akylas. Και το λέω σοβαρά. Το παιδί πήρε πάνω του το βάρος της ελληνικής συμμετοχής, προσπάθησε, στάθηκε αξιοπρεπώς και μετά την ψυχρολουσία βγήκε δημόσια και ζήτησε συγγνώμη.
Αυτό λέγεται ενσυναίσθηση. Και σπανίζει.
Και επειδή πρέπει κάποτε να μπορούμε να κάνουμε κουβέντα χωρίς να θεωρείται επίθεση: δεν έχω τίποτα με τον Φωκά Ευαγγελινό. Έχει φέρει μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα. Πολύ μεγάλες. Το βιογραφικό του μιλάει μόνο του.
Αλλά μήπως ήρθε η ώρα να δούμε και κάτι άλλο; Κάτι πιο φρέσκο; Μια διαφορετική ματιά; Μια νέα αισθητική; Γιατί δεν γίνεται το 2026 να ψάχνουμε ακόμα τη… λύρα της Παπαρίζου από το 2005 και να πιστεύουμε ότι η Eurovision μένει ίδια.
Η Eurovision αλλάζει συνεχώς. Αν δεν αλλάξεις μαζί της, κάποια στιγμή μένεις να αναρωτιέσαι γιατί οι άλλοι προχωρούν κι εσύ χειροκροτάς ακόμα το παρελθόν σου.
