Τις τελευταίες ημέρες έχω γράψει αρκετά για την “κουλτούρα του τίποτα” που ταλανίζει τον τόπο μας. Χθες, αυτή η κουλτούρα επιβεβαιώθηκε με τον πλέον πασιφανή τρόπο. Απέκτησε, επιτέλους, και πρόσωπο. Ο εκφραστής της σήκωσε το χέρι και φώναξε: « εγώ είμαι!». Και το έκανε με έναν τρόπο βαθιά προσβλητικό, αλλά και απολύτως σουρεαλιστικό αφού επικαλέστηκε τους… θεσμούς!
Της Ρένας Παυλάκη
Η επίθεση του Αλέξανδρου Κολιάδη στην Υπουργό Πολιτισμού, έγινε αφορμή να αναδειχτεί ένα στοιχείο κρίσιμο στον δημόσιο βίο. Ό,τι στην πολιτική, υπάρχει και το στοιχείο της αξιοπρέπειας. Σε άλλους περισσότερο, σε άλλους λιγότερο, σε άλλους καθόλου. Κάποιοι μάλιστα υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους με τρόπο που συχνά αποκλίνει από αυτό που θα χαρακτηρίζαμε political correct.
Στη λογική της πολιτικής ορθότητας, η Υπουργός Πολιτισμού θα έπρεπε να σταθεί περιχαρής δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν χάνει ευκαιρία να ακυρώσει την ίδια και το έργο της, και να το κάνει σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Τότε όλα θα ήταν μια χαρά. Ο Κολιάδης θα την ευχαριστούσε δημοσίως μέχρι το επόμενο παραλήρημα εναντίον της – όχι μπροστά της φυσικά, εν απουσία της και εκ του ασφαλούς. Έτσι κάνουν άλλωστε οι θρασύδειλοι και οι τζάμπα μάγκες, οι πολιτικοί καιροσκόποι. Ό,τι βολεύει στην εκάστοτε περίσταση.
Η Λίνα Μενδώνη —μια Υπουργός αεικίνητη, που έχει φέρει πάνω από 70 εκατομμύρια ευρώ σε έργα στα Δωδεκάνησα (τα 40 εκ των οποίων στη Ρόδο)— απέδειξε χθες το απόγευμα ότι σέβεται τον εαυτό της. Ως προσωπικότητα και ως υπουργός. Δεν επέτρεψε να την κοροϊδέψουν κατάμουτρα. Δεν δέχτηκε να χρησιμοποιηθεί για μια ακόμα «στημένη» φωτογραφία, από αυτές που ο Κολιάδης θα παρουσιάσει στους «ιθαγενείς» γράφοντας για την «ωραία ατμόσφαιρα» με τους Υπουργούς της κυβέρνησης, στους οποίους, στη συνέχεια, επιτίθεται
Συνήθως αυτή η υποκρισία περνάει απαρατήρητη. Σου λέει ο κόσμος: «Έλα μωρέ, πολιτικοί είναι, φωτογραφίες βγάζουν». Να όμως που βρέθηκε μια πολιτικός που είπε: «Με συγχωρείτε, εγώ κομπάρσος στην παράσταση υποκρισίας του Κολιάδη δεν γίνομαι».
Όλα για ένα μικρόφωνο;
Αλήθεια, τι το ήθελε το μικρόφωνο ο Κολιάδης; Να πει ευχαριστώ στη Μενδώνη; Σε αυτήν που κατακεραυνώνει σε κάθε ευκαιρία μέσα στο δημοτικό συμβούλιο; Πόση υποκρισία μπορεί να αντέξει κανείς; Πόση υποκρισία μπορεί να καταναλώσει αυτή η κοινωνία;
Ποιος έχει ξεχάσει το τι έχει ακούσει η Μενδώνη και το Υπουργείο Πολιτισμού εκεί μέσα —ειδικά όταν συζητήθηκε η προγραμματική της Μεσαιωνικής Πόλης. Ένας άνθρωπος που πουλάει πολιτικό νταϊλίκι και τζάμπα μαγκιά, στρεφόμενος κατά της κυβέρνησης εκ του ασφαλούς για εσωτερική κατανάλωση, ήθελε χθες να ανέβει στο βήμα. Για να κάνει τι;
Για να την ευχαριστήσει υποκριτικά face-to-face για το έργο της; Ή μήπως για να αρχίσει τα λαϊκίστικα παράπονα για τα εισιτήρια στους αρχαιολογικούς χώρους; Μάλλον όχι, αυτό δεν θα το τολμούσε, ξέροντας ότι η Υπουργός έχει έτοιμες τις απαντήσεις για τα εκατομμύρια που επιστρέφουν στο νησί.
Στη λογική της πολιτικής ορθότητας, λοιπόν, η Υπουργός θα έπρεπε να σταθεί χαμογελαστή μπροστά στον Κολιάδη σαν να μη συμβαίνει τίποτα και να τον αφήσει να παίξει το ρόλο του. Δεν το έκανε. Κι εκείνος αιφνιδιάστηκε. Δεν το περίμενε. Λογάριαζε χωρίς να του περάσει καν από το μυαλό ότι ενίοτε στην πολιτική εξίσωση μπαίνει και η παράμετρος της αξιοπρέπειας.
Ο σεβασμός στον θεσμό και άλλα παραμύθια
Ακούω από χθες να γίνεται επίκληση του θεσμού του δημάρχου. Ότι προσβλήθηκε ο δήμαρχος, άρα προσβλήθηκε ο θεσμός. Ότι δεν επετράπη στον δήμαρχο να μιλήσει, άρα δεν έγινε σεβαστός ο θεσμικός του ρόλος. Προσβλήθηκε ο Δήμος Ρόδου, προσβλήθηκε η πόλη. Αλήθεια, ποιος πιστεύει ότι η πόλη θα φούσκωνε από περηφάνεια, θα έπαιρνε και κάμποσους πόντους μπόι, αν ο Κολιάδης έπαιρνε το μικρόφωνο για να πει τις κοινοτοπίες του;
Πρόκειται για ένα επιχείρημα που ακούγεται βαρύγδουπο αλλά καταρρέει μόλις το εξετάσει κανείς λίγο πιο προσεκτικά. Για ποιους θεσμούς μιλάμε;
Υπάρχει ένα άβολο ερώτημα που κανείς από όσους επικαλούνται τους θεσμούς δεν απαντά. Πότε ακριβώς θυμήθηκε ο ίδιος ο κ. Κολιάδης τον σεβασμό προς αυτούς;
Γιατί ο σεβασμός στους θεσμούς δεν μπορεί να αφορά μόνο τους άλλους. Αφορά πρωτίστως εσένα. Ό,τι δίνεις παίρνεις. Δεν μπορεί να τον απαιτείς για τον εαυτό σου και να τον αρνείσαι στους άλλους. Δεν μπορεί να εμφανίζεσαι ως θεματοφύλακας της θεσμικής τάξης τη μία μέρα και την επόμενη να εξαπολύεις αήθεις επιθέσεις εναντίον υπουργών, κυβερνητικών παραγόντων, Περιφέρειας, επικεφαλής παρατάξεων και οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί σου.
Η ιδιότητα του δημάρχου που συγκυριακά απέκτησε ο Α. Κολιάδης, δεν εξασφαλίζει εξ ορισμού προσωπική ασυλία. Ούτε απονέμεται εφ’ όρου ζωής μαζί με μια καρέκλα. Κερδίζεται καθημερινά. Και όταν συμπεριφέρεσαι σαν να βρίσκεσαι σε πολιτικό καφενείο και όχι στην κορυφαία θέση της αυτοδιοίκησης του τόπου σου, κάποια στιγμή δεν τραυματίζεις μόνο τους άλλους θεσμούς. Τραυματίζεις και τον δικό σου. Του δημάρχου και του δημοτικού συμβουλίου.
Το μάθημα της χθεσινής μέρας
Το κάδρο της χθεσινής ημέρας ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικό για τον Κολιάδη. Ήταν ένα πλήγμα στον πολιτικό ναρκισσισμό και τον εγωκεντρισμό του. Γιατί το επίκεντρο δεν ήταν ο ίδιος. Ήταν τα έργα. Ήταν οι παρεμβάσεις στα μνημεία. Ήταν τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που έχουν επενδυθεί τα τελευταία χρόνια στον πολιτισμό της Ρόδου και της Δωδεκανήσου.
Σε αυτή τη συζήτηση, δεν χωρά εύκολα το αφήγημα του διαρκώς αδικημένου και του θύματος.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Οι πράξεις έχουν συνέπειες Οι δημόσιες συμπεριφορές επίσης . Ο Κολιάδης εισπράττει τις συνέπειες της πολιτικής «σχολής» που επέλεξε να υπηρετήσει.
Και ίσως αυτό είναι το πραγματικό μάθημα της χθεσινής ημέρας, αν έχει την οξυδέρκεια να το αντιληφθεί.
ΥΓ Η Λίνα Μενδώνη δεν προσέβαλε τον δήμαρχο Ρόδου. Αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια πολιτική παράσταση που θα προσέβαλε τη δική της αξιοπρέπεια.
Και όσο κι αν αυτό ενοχλεί όσους έχουν συνηθίσει την πολιτική της φωτογραφίας και των εντυπώσεων, προσωπικά θεωρώ ότι πρόκειται για μια στάση που αξίζει περισσότερο σεβασμό από χίλια μικρόφωνα.