Η Έλενα Παπαρίζου θα μπορούσε να είναι η απόλυτη, διαχρονική pop star της χώρας. Διαθέτει φωνή, σκηνική παρουσία, εκτόπισμα και ένα βιογραφικό που περιλαμβάνει την κορυφαία στιγμή της Ελλάδας στη Eurovision. Αντί όμως να ηγείται των εξελίξεων, να ρισκάρει και να διαμορφώνει την τάση της εποχής, τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει τον δρόμο της απόλυτης καλλιτεχνικής αδράνειας, βολευόμενη σε μια «χρυσή» μετριότητα που πληγώνει το ίδιο της το status.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Παπαρίζου σήμερα είναι η πλήρης έλλειψη καλλιτεχνικού οράματος. Εδώ και μία δεκαετία, η δισκογραφία της κινείται μεταξύ αδιάφορων pop κομματιών που ξεχνιούνται την επόμενη εβδομάδα και επανακυκλοφοριών παλιών της επιτυχιών. Η άλλοτε πρωτοπόρος της pop μοιάζει να έχει στερέψει από φρέσκιες ιδέες, αρνούμενη να πειραματιστεί με νέους ήχους ή να συνεργαστεί με δημιουργούς που θα την έβγαζαν από τη ζώνη ασφαλείας της. Αντί να παράγει πολιτιστικό προϊόν, παράγει ανακυκλωμένη νοσταλγία, ποντάροντας αποκλειστικά στο συναίσθημα των 30άρηδων και 40άρηδων που θυμούνται το 2005.
Παράλληλα, η εικόνα της έχει υποστεί σοβαρή φθορά λόγω της ακατάσχετης τηλεοπτικής της έκθεσης. Η μετατροπή της σε μόνιμη «δημόσια υπάλληλο» της prime time ζώνης, μέσα από την πολυετή παρουσία της στην καρέκλα του The Voice, εξαφάνισε κάθε ίχνος μυστηρίου που πρέπει να περιβάλλει μια πραγματική ντίβα. Όταν το κοινό σε βλέπει κάθε εβδομάδα να επαναλαμβάνεις τα ίδια κλισέ και τις ίδιες γλυκανάλατες ατάκες στην τηλεόραση, παύεις να είσαι το απρόσιτο είδωλο. Γίνεσαι μέρος της τηλεοπτικής ρουτίνας.
Αυτή η καλλιτεχνική κόπωση αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο live κομμάτι. Ενώ η νέα γενιά καλλιτεχνών, με τη στήριξη επιθετικών στρατηγικών μάρκετινγκ, γεμίζει στάδια και δημιουργεί μαζική υστερία, η Παπαρίζου έχει αποτραβηχτεί σε ασφαλή, περιορισμένα σχήματα νυχτερινών κέντρων και σε προβλέψιμες low-risk περιοδείες. Η άλλοτε «Number One» τραγουδίστρια δείχνει να έχει αποδεχτεί τον ρόλο του exclusive retro act, αφήνοντας τα μεγάλα μεγέθη, τις 60.000 κόσμου και τον παλμό της νεολαίας σε άλλους.
Η Έλενα Παπαρίζου επέλεξε την άνεση έναντι της εξέλιξης. Η ιστορία θα γράψει ότι υπήρξε σπουδαία, αλλά το παρόν δείχνει μια καλλιτέχνιδα που φοβάται να μεγαλώσει μουσικά, προτιμώντας να παραμένει εγκλωβισμένη στο ένδοξο παρελθόν της.